15 juni - Vicksburg - Natchez

We staan op ons gemakkie op en laden de koffers in. De ongestreken was wordt zo in de koffer gedaan dat gaan we vanavond doen. We ontbijten, checken uit en rijden in 5 minuten naar de bekende slagvelden van de Amerikaanse Burgeroorlog in Vicksburg. De ranger buiten bij het bezoekerscentrum verteld ons dat we het beste eerst rechts kunnen kijken naar een fiberoptics uitleg en dan naar de videofilm over Vicksburg kunnen gaan. Dat doen we dan maar braaf. De eerste presentatie is een groot bord op een wand waar lichtjes aan en uit gaan. De lichtjes stellen de noordelijke en de zuidelijke troepen voor in de Burgeroorlog. Het beleg en de overgave van Vicksburg (rebels, zuidelijke staten, geconfedereerde) aan General Ulyssus Grant van de noordelijke troepen (federates, union) wordt hier prima in beeld gebracht en uitgelegd. Als je iets ziet is het veel gemakkelijker te onhouden dan als ze je wat vertellen vinden wij. Hierna lopen we via de winkel naar de video. Deze is ook wel duidelijk maar ik vond die fiberoptics toch beter. Hierna komen we buiten en gaat er een kanon afgeschoten worden door een groep mensen in "klederdracht uit de Burgeroorlog" Ik sta strategisch opgesteld in de palle zon, Mike gaat even in de auto zitten want die heeft wat minder bescherming op zijn hoofd. Als ze bijna zo ver zijn wenk ik hem en samen genieten we van een enorme knal! Niet normaal je voelt het door je hele lijf! En dit is dan een nepper die 5 x kleiner is dan een echte! Gaaf! We pakken de auto en beginnen aan de 16 mijl lange rondrit over de slagvelden. Per staat staat er een gedenkteken, voor ons wat minder interessant. Ook staan er borden met wie waar en wanneer heeft gevochten en tegen wie. We stoppen bij de wat mooiere monumenten. Verder op een heuvel staat een algemeen monument voor iedereen en alles van de Burgeroorlog. Dit marmere monument kunnen we van binnen bekijken en het is prachtig. Als we de lange trappen terug naar beneden lopen merken we dat het snikheet is, de zon steekt gewoon op onze armen. Lang leve de airco in de auto. We tutteren het zoveelste flesje water leeg en tuffen op ons gemakkie verder. Halverwege de route ligt een opgegraven boot. Deze boot is de eerste boot ter wereld die door een torpedo is gezonken. Het is een houten boot van de Union die versterkt werd door een soort ijzeren treinrails aan de zijkant als bewapening te gebruiken. Er is ook een museumpje bij dat we gaan bekijken. Als we buiten komen zien we het grote kerkhof waar 20.000 slachtoffers liggen van die oorlog, 13.000 van hen zijn nooit geidentificeerd. We maken wat foto's vanaf de weg want we vinden het te warm om er over heen te gaan dwalen. We tuffen door en aan het einde van de weg gaan we nog een souveniertje kopen in het bezoekerscentrum. Als we wegrijden uit Vicksburg hebben we een dik uur te rijden over de Natchez Parkway voor we bij het Jefferson College aankomen. Dit is een oude militaire school die eigenlijk de zuidelijke tegenhanger van de noordelijke (en bekendere) Westpoint militaire academie. Hier werd een film van John Wayne opgenomen en gedeeltes van de TV serie North & South. Het is er prachtig en compleet uitgestorven als we aankomen. Als we ergens binnen lopen worden we (uiteraard)weer vriendelijk door iemand begroet. Ze doet kort een uitleg over dit ene pand. Drukt ons een plattegrondje en een uitleg in de hand en zegt dat we overal mogen lopen en fotograferen. Het heeft jaren leeg gestaan maar vanwege het twee honderd jarig bestaan is er besloten dit gehele terrein te gaan renoveren. Het is nu gratis maar dat gaat dus waarschijnlijk wel veranderen. Via een padje lopen we naar het eerste pand. Dit was een kantoor en een eet ruimte. Het is niet ingericht, buiten de uittafels na, het ruikt er muf en oud. Er zijn duidelijk mensen bezig om het op te knappen, maar niet vandaag want het is vaderdag! . Achter dit pand liggen twee pandjes die werden gebruikt als keuken en voedsel opslag. Deze gebouwen lijken we inderdaad te kennen van TV. We lopen wat rond en weer verder naar het volgende pand. Dit is helemaal dicht. Als je door de ramen naar binnen kijkt is het een grote bouwput, ook het pand daarnaast zit dicht. De omgeving is wel heel mooi, er staan enorme mooie en oude bomen die lekker schaduw geven. We lopen weer terug naar het eerste pand want daar achter, in een bos, zouden twee oude graven liggen van mensen die op de school zijn gestorven. We vinden ze inderdaad, we genieten van de stilte in het bos, de schaduw en gewoon van het feit dat we hier kunnen zijn. Als we terug lopen naar het pand waar de dame was blijkt er nog een soort tentoonstelling te zijn die we ook nog uitvoerig bekijken. We hebben nog een leuk gesprekje met de dame, kopen een souvenier en gaan terug naar de auto. Het is een kwartiertje rijden naar ons nieuwe hotel. Volgens mijn beschrijving ligt het net voor de brug over de Mississippi links. Het enige wat we kunnen is rechts dus dat doen we maar. We staan nu op het terrein van het bezoekerscentrum van Natchez en dus ga ik daar maar de weg vragen. Ik zie dat ze een introductie filmpje hebben en ga Mike roepen. We kijken het filmpje van 20 minuten, pakken wat folders mee en steken de weg over naar ons hotel. Het ligt boven op een berg, of beter gezegd een bult. We krijgen een balzaal van een kamer met uitzicht over de Mississippi rivier. Wauw! We pakken onze spullen uit en relaxen wat. Nadat we hebben gestreken gaan we bij de buren eten. Het is een Mexicaan en die zijn hier eigenlijk altijd wel goed. De rest van de avond liggen we uit te buiken en wat te tabletten. Heerlijk!