19 juni - New Iberia

We hebben voor ons doen een luxe hotel maar toch slapen we allebei zo beroerd dat ik om half 9 een ontbijt ga halen om op de kamer op te eten. Peanut butter en jellie sandwich jeugdsentiment voor mijn hunny en een gewone boterham met jam voor mij. Jusje, melkje en hoppa ontbijt is op. We gaan douchen en vertrekken naar New Iberia, nog steeds Cajun Country en nog steeds geen of vreemd geplaatse naambordjes...maar dit keer was het maar een omritje van twee minuten! We gaan naar de oudste rijstfabriek van de Verenigde Staten. De fabriek stamt uit 1912 en zij geven gratis rondleidingen door de nog werkzame fabriek. In het winkeltje is weer een gezellige dame en na 20 minuten wachten start de introductie film. Die vinden wij altijd leuk, haar snelle uitleg over het zaaien, planten en oogsten van rijst maakt ons duidelijk dat de enorme lege velden in Arkansas toch echt rijstvelden waren! De fabriek is helemaal authentieken leuk om te zien. Er is een soort kijkkast gemaakt waarin de fabriek stap voor stap wordt uitgelegd. Nu heb ik nooit geweten hoe rijst groeit maar als je het ziet zijn het net korenaren...zou nu nog denken dat het gewoon koren is hoor. Die korrels worden gewerven waardoor de buitenkant eraf gaat. Die buitenkantjes leggen ze buiten neer en die mag iedereen gratis meenemen als bedekker in tuinen of wat dan ook. De rijst die je dan hebt is bruine rijst. Dan schrapen ze het bruine eraf, dat bruine is bran en is het gezonde spul in allerlei producten. Zij verkopen het aan een fabriek omdat zij het niet kunnen opslaan, het is vettig en bederft heel snel. Wat je overhoudt is witte rijst en uiteraard verkopen ze die ook. De hele stukjes als rijst, de gebroken stukjes als dierenvoeder. Alle zakken die ze voor intern transport of voor die velletjes gebruiken zijn zakken van fabrieken die niet meer bestaan. Over efficient gesproken, geen afval en gratis verpakkings materialen! We kopen een pannenlap in de vorm van een krokodillen, uh aligator bek en een beker voor ons rek. We gaan dan op zoek naar een eet tentje dat ze ons uitlegt maar ook die kunnen we niet vinden. We gaan terug en volgen mijn route naar de Tabasco fabriek, je die van die kleine rode pepersaus flesje. Onderweg zien we een fifties diner waar ze met de benen buiten hangen...daar moeten wij ook eten dus terug! Druk, druk, niet normaal volgens ons zitten er zeker 200 man binnen. Wij bestellen en klokken 14 minuten voor we ons eten hebben. Nou, het is niks apparts....maar goed we hebben gegeten. We rijden verder en we rijden zowaar meteen goed! We rijden een eilandje op en moeten tol betalen. Een hele dollar! We rijden verder over een enorm terrein met fantastisch mooie oude bakstenen panden en zien een oud houten winkeltje, of beter bezegt winkel. Als we opschieten kunnen we nog met de volgende tour mee, nou dat doen we maar. Een jonge dame dreunt een verhaal op en in de zelfde adem vraagt ze of we vragen hebben. Nee? Dan door naar de volgende ruimte, weer een verhaal, weer geen vragen. Nou dan start ze de film en als die klaar is mogen we zelf de deur door naar de fabriek. De film is erg informatief en duurt niet te lang. Dan lopen we de deur uit en zien achter glas eigenlijk dezelfde machines staan als vorige week bij de Panola pepper plant. Alleen is dit de meer bekendere Tabosco.... Leuk maar ook niet meer dan dat. De winkel is wel leuk, we lopen wat rondjes voor we beslissen wat het souvenier wordt.Het wordt een magneet voor op onze landkaart. Ook leuk is het opschrijf boekje. Als we weggaan blijkt het te laat om nog wat te gaan doen vanmiddag en en gaan we terug naar het hotel. De hele auto moet leeg en het wordt een aardige berg met spullen als we het op de kamer uitstallen. We koelen eerst af met de airco, sorteren alles uit, bellen intussennog met KLM de stoelen, printen de boardingpasses uit, kijken tv en intussen typ ik de laatse dagen van het verslag. Nu is de vakantie bijna over maar we gaan eerst wat eten....en misschien nog wat spelen we zien wel....tot in Nederland in ieder geval!