6 juni - Hopkinsville - Bowling Green

We zijn opgestaan en wilde gaan ontbijten maar toen we bij het buffet aankwamen was eigenlijk alles op. Er waren zelfs geen bekertjes meer om wat te drinken. De receptioniste die ons gisteren incheckten had al gezegd dat zij pas 3 weken bij het hotel werkte en vertelde ons nu dat haar collega niet was komen opdagen. Zij moest dus in haar eentje de receptie draaien en het buffet bijvullen. Dat gaat niemand lukken, zeker een grietje van 19 jaar niet die zo kort in dienst is. Haar manager wilde niet komen om te assisteren en inmiddels stonden er zeker 10 gasten bij een leeg buffet te kijken. Wij hadden geen zin om te wachten en besloten dan maar zonder ontbijt te gaan rijden. Tegenover het hotel zat een Starbucks en daar hebben we een goede "bak" koffie besteld. Het is een kwartiertje rijden naar het monument van de enige president van de Geconfedereerde Staten van Amerika, Jefferson Davis. Onderweg zien we de ene na de andere yard of garage sale. Uiteindelijk besluiten we er bij eentje te stoppen en zien we een groot Amish gezin. Mensen die een oud geloof aanhangen en iedere vorm van mechanisatie afwijzen. Ze rijden in koetsjes en dragen een soort klederdracht. Afijn, ik durfde toch geen foto van ze te maken maar we kochten wel wat bij een leuke familie. Een vijftig jaar oud Monopoly spel en een nummerbord van Kentucky. We rijden verder naar de enorme obelisk op de geboorte plaats van president Davis. De betonnen pin is bijna honderd jaar oud en is ongveer 110 meter hoog. Er is een lift in het midden en Mike gaat in de top kijken. Dat viel een beetje tegen dus ik ben blij dat ik niet mee in die lift ben gegaan :-). Inmiddels had ik binnen mooi een potlood en een klein rebel vlaggetje. Allemaal tekenen van de Zuidelijke staten tijdens de Burgeroorlog. Diegene die de serie North en South hebben gezien weten misschien wel dat rebels, zuiderlingen of geconfedereerden allemaal soldaten zijn die streden voor de Zuidelijke Staten. Als we verder rijden zien we nog steeds meer yard sales en het blijkt een vier daags evenement te zijn, 400 mijl lang allemaal yard en garage sales tegelijkertijd. Het ziet er leuk uit maar wij hebben een afspraak in Bowling Green bij de assemblage fabriek van de Chevrolet Corvette. We stoppen nog kort voor een subway broodje en moeten dan echt haasten en "spoeien" om half twaalf te halen voor de toer. Om twee minuten voor half twaalf lopen we binnen. We zitten in toergroep 5 en krijgen een introductie ofwel veiligheidsfilm te zien. Dan mag groep 1 naar binnen, een kwartier later 2 etc. Inmiddels heb ik een beetje zitten kijken en lijkt het erop dat wij met tweeen of vieren een rondleiding krijgen en de rest allemaal groepen van 20 man zijn. Na een uur wachten is groep 4 aan de beurt en dan roepen ze dat groep vijf ook mee mag. Helaas dus....met 24 man in de groep maar dat blijkt helemaal geen probleem te zijn. De studente die de rondleiding geeft beschikt over een microfoon en alles is overal goed verstaanbaar ondanks de geluiden van de fabriek zelf. Het is mooi om te zien hoe een auto in elkaar wordt gezet. Er zijn honderden mensen aan het werk en er zijn werkstations waarbij iemand 3 schroefjes in het chassis draait. Ze draaien een shift van 8 uur en maken dan maximaal 180 Corvettes. Dat houdt in dat die persoon in 8 uur dus maximaal 180 x 3 schroefjes in hoeft te draaien. Op de grote scoreborden in de fabriek zien we dat het er maar 100 zijn die dag....Leuk is ook om te zien dat mensen gewoon in een kortebroek en shirtje naar het werk komen. Het zijn net toeristen die aan het werk gezet zijn...en waarom ook niet, je doet je werk goed of niet dan maakt het toch niet uit wat je draagt! We zien de assemblage van deuren, dashboards, stoelen, testen van lichten, claxons, deuren, achterkleppen etc etc. Het is leuk om te zien en voor alles mannen waarschijnlijk auto's om van te dromen vannacht. Als we buiten komen schijnt de zon weer, het was sinds gisteren nog steeds bewolkt. We lopen nog even terug voor wat foto's want dat mocht uiteraard niet binnen in de fabriek. Vanuit de General Motors fabriek rijden we in een kwartiertje naar een Treinmuseum. Het is klein van opzet en we moeten nog 20 minuten wachten op de rondleiding. Mike loopt binnen wat rond terwijl ik even in de wachtkamer van het oude statiionnetje ga zitten wachten. De rondleiding gaat door een locomotief, een oude postwagen, een restaurant wagen, slaapwagons van eerste en tweede klasse en de presidentiele treinwagon. De tourgids werkt nog niet zolang voor het museum en dat is wel wat jammer, had iemand ons rondgeleid die razend enthousiast was hadden we er nog meer van genoten. Na de tour gaan we inchecken in het hotel want we moeten een was draaien. Gelukkig heeft dit hotel twee hele snelle wasmachines en na 30 minuten is alles weer lekker schoon, hoppa alles in de droger voor 24 minuten en het meeste was droog. Toen zijn we eerst gaan eten bij Olive Garden. Dat is een Italiaan die we kennen van Florida en dit is een restaurant waar je gezellig uit eten kunt. We nemen het er goed van en genieten eerste van het gratis brood en enorme bak heerlijke salade. Dan delen ween voorgerecht van gevulde champignons. Mike heeft geluk want ik vind ze niet zo lekker dus heeft hij ze op een na allemaal op. Het hoofdgerecht van pasta gaat ook helemaal op. Burb! zo dat is een echte Amerikaanse boer, sorry hoor, maar het was wel wat veel, maar heerlijk lekker. We rijden terug naar het hotel waar Mike strijkt en ik alles opvouw en de koffers opnieuw wat netjes indeel. Nu zitten we wat TV te kijken en met de tablet te klooien. Mijn bedje is weer op de grond gemaakt, het blijft onbegrijpelijk dat iemand lekker kan liggen in de zachte bedden, zelfs Mike vindt het bed in dit hotel wel erg zacht. ! Morgen verlaten we Kentucky en gaan we naar Tennessee, Nashville om precies te zijn.