11 juni - Memphis

Nou, we worden met de dag trager en relaxter. We staan rond 10 pas bij de auto om via een aantal snelwegen naar de Memphis zoo te gaan. De zon is nog niet te zien maar met 22 graden is het al wel lekker weer. Als ik mijn route omschrijving volg snap ik niet wat er staat. Hier staan de snelwegen op nummer en dan op oost of west en noord of zuid. Van de ene Interstate noord moeten we binnen 300 meter op de autosnelweg naar een andere Interstate Noord maar die bestaat niet, enkel west of oost. In de snelheid stuur ik Mike naar de enige Interstate met Noord. Na een kwartier zijn we weer terug bij af, het kan niet klopt niet, gaat niet maar we gaan het gewoon nog een keer proberen. Intussen zie ik op de kaart dat het ook oost zou kunnen zijn dus rijden we de eerste Interstate noord en gaan dan de volgende interstate maar oost nemen, goede gok want na 160 meter staat daar ook ineens weer noord op in plaats van oost. Als je van dit verhaal niets snapt, komt het precies zo over zoals wij hier de snelwegen rondom Memphis hebben ervaren! Het lijkt wel of ze hier geen rekening houden met de toeristen die de stad komen bezoeken. Nergens staat een bordje Zoo. Niet op de Interstate en ook niet op de wegen naar de Zoo toe. Tot we op een straat afstand zijn! Als we aankomen bij de enorme entree staan we te dubben of de jassen meegaan, het dreigt te gaan regenen maar de voorspelling zegt dat het droog blijft. We gokken op droog weer en lopen tussen een soort Egyptische tempel de dierentuin in. Direct links ligt een pad tussen een oerwoud achtig stuk en daar zijn diverse mooie verblijven voor grote katten. Ze zijn aardig aktief met dit weer en er zijn een paar prachtige exemplaren te zien. Dan lopen we via een Chinese tempel entree naar de panda's. Een van de twee ligt te pitten maar zit er schattig uit, net een grote teddybeer. De andere zit op zijn kont met zijn buik vooruit. Zijn snuit is maar magertjes en ook niet zo mooi wit maar hij is wel een leuk plaatje op de foto. Dan gaan we wat eten en krijgen vers gemaakte chips bij ons broodje. Die nemen we in een zakje mee voor een keertje onderweg want het broodje is weer groot genoeg om een gezin met 4 kinderen te voeden. Een stukje verder op hebben ze een soort Yellowstone gedeelte nagemaakt. Hier is een geiser en een enorme houten blokhut (formaat groot hotel) hier zien we bruine beren, elanden en Grizzly beren. Die grizzlys zijn nogal lui en bewegen net op het moment dat ik een foto wil maken dus daar ben ik ze dankbaar voor. We zijn al moe in de benen en besluiten met de tram mee te gaan om een rondje dierentuin vanuit de tram te zien. We wachten wel een half uur voor we besluiten toch maar verder te lopen. Als we net opstaan gaat het miezeren, regenen en zo hard regenen dat we onder een stel bomen gaan schuilen. Na 5 minuten is het weer voorbij en lopen we verder. Onafgespoken lopen we naar de uitgang en houden het voor gezien. We rijden naar het centrum en dan blijkt dat onze dwaaltocht van gisteren zijn vruchten afwerpt want we herkennen veel straten en rijden dwars door het centrum naar de Gibson gitaar fabriek waar we om 3 uur een rondleiding krijgen. We zijn er een paar minuten voor 2 en hopen met de groep van 2 uur mee te kunnen maar dat gaat niet want alle groepen zitten vol. We besluiten even in de auto te gaan liggen relaxen en zien voor ons een enorme stortbui naar beneden vallen. We ruimen de auto wat op en gaan dan naar Starbucks als weer droog is. Inmiddels is het bijna 3 uur en melden we ons voor de tour. We worden met 18 andere mensen op sleeptouw genomen door een zonderling type. De productiehal is heel erg stoffig. Dit hadden we niet verwacht. Het is heel erg interessant om te zien hoe een gitaar gemaakt wordt. Hier maakt Gibson de electrische gitaren, in Boise Idaho de akoestische en elders alle aparte types. De Lucille electrische gitaar die in samenwerking met B.B. King is gemaakt wordt ook hier geproduceerd. De tourgids is helaas niet te verstaan maar er zijn veel mensen aan het werk en daar kunnen we prima uit opmaken hoe het product in elkaar wordt gezet. Het meeste indruk maakt een ruimte waarin 4 dames met de hand met een scheermesje stukjes verf weghalen om een kleurschakering op de gitaar te krijgen. Na een uurtje staan we buiten en zijn we weer een ervaring rijker. Op ons gemakkie rijden we de drie kwartier terug naar ons hotel, Memphis heeft geen geheimen meer voor ons. Wij vinden het een stad met vergane glorie, teren op het succes van lang geleden maar geen investeringen doen om te vernieuwen of het oude te behouden. In het hotel hebben we weer een avondje lol in het casino. We hebben trouwens ook nog genoten van het uitgebreide buffet. Het was erg gevarieerd en lekker. Zelfs Mike heeft ervan genoten en dat wil wat zeggen!