13 juni - Greenville - Lake Providence Louisiana - Vicksburg Mississippi

We zijn er vroeg uit omdat het een vochtige kamer is. Als ik de badkamer kraan open draai komt er bruin water uit. Ik laat het even lopen in de hoop dat het wegtrekt. Maar helaas dat doet het niet. Ook het toilet en de wastafel kraan geven bruin water. We wassen ons met flesje bronwater, gooien de spullen in de auto en gaan ontbijten. Dat ontbijt is verder prima hoor en aan de vriendelijkheid van het personeel ligt het ook niet maar die kamer....brrrr. We vertellen rustig aan de balie over het bruine water. Er komt een geprint bordje tervoorschijn waarop staat dat het uit een ondergrondse bron komt en dat het gewoon te drinken is! hmmm, als ze dat nu bij het inchecken vertellen! Maar goed, we rijden het dorp uit, over de brug naar Arkansas en maken lekker wat kilometers door een vlakgebied met eindeloze velden met (naar later zal blijken)katoen, soyabonen, mais en rijst. En als ik zeg eindeloos dan meen ik dat ook, alle kanten enkel landbouw. We zien telkens 5 ijzeren silo's met daarboven pijpen en dan een pijp die voor de silo's uit op de grond hangt. We vragen ons af wat dat is zo midden in de velden. Ook zien we lege akkers met een soort kleine heuveltjes erin, formaat stoepband, die het veld in vlakken verdeeld. Het is leuk om te raden waarvoor het allemaal dient. Na een tijdje moeten we afslaan naar Panola Pepper Plant. Dit is een klein fabriekje midden in een van de velden waar ze van die kleine flesjes tobasco saus en allerlei andere hete pepersauzen maken. Ze geven er gratis rondleidingen en in het winkeltje kun je allerlei producten kopen. We lopen naar binnen en daar verteld een dame dat er op vrijdag niet wordt gewerkt en dus geen rondleidingen zijn. Helaas, helaas....als we in het winkeltje staan zegt zo zoiets van maybe next time waarop ik heel vriendelijk zeg dat dit toch echt een once in our lifetime zou zijn. Even later komt er een stoere meid (manager) vertellen dat zij ons wel even rond wil leiden alhoewel de fabriek dicht is. Kijk, dat is nu wat ze noemen Southern Hospitality! Het is een "rauw douwer" en heeft een fantastisch accent, we kunnen het wel volgen maar je moet wel goed opletten want ze praten hier sneller dan snel. Durft ze effe later ook nog te zeggen dat ze Mike beter kan verstaan dan mij!! Hahahaha. We krijgen de hal te zien met gereedproduct en dan de productiehal met drie productielijnen. Ze krijgen tonnen met pepermoes uit Mexico, Midden en Zuid Amerika en verwerken die hier tot Panola Pepper saus. Het blijkt dat er hier per dag 3 tot 5 volle truck ladingen van die kleine flesjes worden geproduceerd door ca 25 mensen. En voorheen was dat nog meer toen er minder kwaliteitscontroles waren! Niet te geloven, het hele pand is niet veel groter dan een gemiddelde lagere school in Nederland! We geven haar wat voor de moeite en kopen een flesje Dracula hot sauce om mee te nemen. Intussen komt zij terug en stopt ons nog wat saus in de handen. Hebben wij geluk of wat vandaag op de vrijdag de dertiende! Het is nu niet lang rijden naar het Louisiana State Cotton Museum, waar ik het gevonden heb weet ik niet meer maar in ieder geval niet op mijn bijbelsite tripadvisor. We komen aanrijden en zien een mooi wit oud houten plantage huisje, daarbij diverse houten hutten een grote hal waar museum op staat en nog een hal waar niets op staat. Er is niemand te bekennen en uiteindelijk komt er een man (de sheriff) die verteld dat het gratis is maar dat er binnen twee dames zitten die ons een rondleiding kunnen geven. We gaan het mooie huis naar binnen en worden hartelijk ontvangen door een wat oudere dame. Ze is gelijk enthousiast en zeer verrast als we haar vertellen dat we nog nooit katoen hebben zien groeien en graag wat uitleg willen over de verwerking ervan. In een kamer van het huis staat alles op foto's vast gelegd, iedere stap van zaden, oogsten, ginnen en bundelen. Ginnen is het ontpitten en schoonmaken van de katoenbolletjes. Er staat ook een baal katoen in de hoek, wauw, wat een ding zeg een bordje erboven verteld dat ze er 700 lit jumeaux bedden lakens van kunnen maken. Of een enorme hoeveelheid luiers maar ook in make up, boter, papier etc zit katoen verwerkt. De kamer ernaast verteld over de burgeroorlog want die heeft natuurlijk veel te maken met de slaven arbeid die werd verricht op de katoenplantages. Dan gaat ze met ons naar buiten en laat ze ons een veld met katoen plantjes zien, ze lijken veel op de soyabonen plantjes van een veld verder op maar zijn wat lichter van kleur. Ze laat ons binnen in het museum even ronddwalen en een andere man zet voor ons de videofilm op. Het wordt allemaal heel helder en duidelijk verteld hoe dat gaat met katoen oogsten en verwerken. Dan is de dame er weer en neemt ons mee naar de Gin. Dit is een enorme machine waar door een dikke pijp katoen naar boven wordt gezogen, deze wordt boven in een bak gedaan en de machine haalt er dan de zaden en takjes uit. Eigenlijk zoals ze wol karen in Nederland. Als de katoen schoon is wordt het weer naar boven gezogen en komt het bij een werker terecht die er een baal van maakt. Er waren drie sterke mannen nodig om die balen rond te rollen! Buiten gekomen verteld ze van alles en nog wat interessants over plantages en landbouw, wij vertellen ook wat over Nederland en dat vind ze er g leuk. Ze laat ons alleen om rond te dwalen door het museum en de bij gebouwen. Dat doen we dik een uur en inmiddels is de Sherrif ook weer in de buurt. We raken aan de praat met hem en staan buiten in de schaduw, met uitzicht over de velden en het katoenmuseum wel een uur te kletsen. Vooral over het gebrek aan gezag van Nederlandse politie en het dragen van wapens in de VS komen aan bod. We nemen afscheid en gaan in het huis nog een souvenier kopen en wat in de donatie pot doen van het museum. De leidinggevende komt ons nu water aanbieden en vertellen over de rest van het drop. Ze raadt ons aan om een mijl verder op bij de Dock te gaan eten. Nou, het is inmiddels 1 uur geweest dus dat lusten we wel. In Louisiana en Mississippi wordt veel meerval gegeten. We besluiten het bij dit tentje te bestellen, samen met wat garnalen en de verplichtte friet. Als we zitten zie ik dat ze ook Aligator serveren en dat moeten we natuurlijk ook proberen, dus ga ik snel een portie bij de balie bij bestellen. De meerval is eigenlijk gewoon een gebakken visje. Wij proefden in ieder geval geen verschil Die garnalen vond ik niet lekker dus die at Mike op en de Aligator....tja het proefde naar niets maar de structuur was toch echt gelijk aan tuinslang...rubber achtig en bijna niet door te slikken. Die ging naar vier kleine stukje helaas de afval bak in. Sorry Gator.... Het is intussen bloed heet en als we net rijden kak ik helemaal in. Mike rijdt een land weggetje in en laat mij even in de auto slapen. Hij gaat tussen de velden met zijn nieuwe mondharmonica spelen en een sigaartje roken. Een half uurtje later rijden we richting Mississippi om daar bij het bezoekerscentrum (VVV) even wat informatie en een detail kaartje van Vicksburg te halen. We hopen allebei dat het hotel waar we nu naar toe gaan beter is, we spreken af als het vochtig is te vertrekken en wat anders te zoeken. Gelukkig voelt de kamer droog! Als we mijn bed op de grond willen maken blijkt dat mijn matras goed vochtig is. Die leggen we in de auto te drogen. We gaan op de kamer wat relaxen en intussen droog ik de rest van mijn slaapspullen over de galerijleuning. Het is net Marokko voor onze kamer nu maar de hete zon staat pal op de leunig dus met een half uur is alle zooi weer lekker droog! Zullen wij vanacht lekker slapen. Nu gaan we lekker douchen en uit eten maar weer eens....kijken of we zonder friet kunnen!