8 juni - Franklin - Lynchburg - Tunica/Memphis

Het ontbijt was niet veel dus snel wat sap achterover gegooid en gaan rijden. We hebben best nog een rit voor de boeg in de middag. In het uurtje dat we van Franklin naar Lynchburg Tennessee rijden zet ik lekker koffie in de auto. We hebben altijd een thermoskan heet water bij ons met Hollandse koffie. Ik ben echt niet verwend maar die koffie hier is niet te drinken hoor....We rijden eigenlijk een soort binnendoor wegen. Het landschap is mooi groen, open en nog steeds heuvelachtig. De zon zien we niet want het is nog erg bewolkt ondanks de enorme onweersbui van gisteren avond. Als we in Lynchburg aankomen is de Jack Daniels distelleerderij snel gevonden. Een mooi sfeervol pand met een enorme parkeerplaats. We lopen naar binnen en worden hartelijk welkom geheten. De volgende toer is om 10.00 uur maar die is zonder proeven. Om 12 uur is een toer met proeven maar Mike zei van te voren al niet te willen drinken omdat hij dan niet meer zou kunnen rijden in de middag. Dus gaan we om 10 uur mee. Proeven voor 12 uur mag door de week wel maar niet op zondag, sterker nog er mag in deze county (streek) helemaal geen alcohol worden verkocht! Nooit! Dus dat Jack Daniels het wel mag laat al zien dat zij aardig wat in de pap te brokkelen hebben in deze omgeving. Zij mogen ook geen alcohol verkopen maar verkopen wettelijk gezien flessen....ja en dat die dan gevuld zijn....hahahaha. We worden met een busje naar het einde van de brouwerij gebracht, ongeveer een kilometer verder op. We lopen buiten en binnen diverse gebouwen en zien het hele productie proces van de Whiskey. Het verschilt toch nogal van dat van de Schotse of Ierse whiskey en dus is het weer interessant. Na een dik uur zijn we weer beneden in het bezoekers centrum en kunnen we een gratis glaasje limonade krijgen dat van het zelfde water wordt gemaakt als waarvan de Whiskey wordt gemaakt. Het is gewoon limonade constateren we :-). Als we weg rijden gaan we eerst even in het dorp wat eten. Bij het stoplicht links...in het dorp is maar een stoplicht dus dat is het dan...HET stoplicht. We komen op een pleintje formaat Essche markt met hierom heen verschillende, hoe kan het ook anders, Jack Daniels souveniers winkeltjes en eet tentjes. Beneden in een van de zij straatjes zien we een klein onoogelijk bordje waarop staat " good food". We besluiten daar wat te gaan eten en gelukkig kunnen we buiten op de veranda zitten. Hier blijkt de vader van de eigenaar te zitten en voor, tijdens en na het eten kletsen we er aardig op los. De zon schijnt, het eten is goed, de sfeer is gemoedelijk.Meer heeft een mens niet nodig. Als we gaan rijden is het half 1. Volgens de berekening zou de landschappelijk fraaie route van 450 km ons in 5 uur naar Tuncia/zuid Memphis moeten brengen. Het is inderdaad een mooie route, ware het niet dat diverse stukken snelweg nog niet af zijn en we dus met een sukkel gangetje door diverse dorpjes moete rijden. Als we een uur voor Tunica zitten slaat het weer om en wordt het weer lekker donker bewolkt. We zijn al 6 uur aan het rijden en besluiten eerst wat te gaan eten. We stoppen bij een Huddle House. Hier treffen we een serveerster die niet alleen weet waar Nederland ligt maar die zelfs zegt dat ze niet weet waar Europa te vinden is. Maar een leuk mens is het wel! En de service is goed. Mike besteld een enorm ontbijt, ja dat kan hier gewoon om half 7 s avonds! Alles gaat op tot en met de sneetjes brood toe. Inmiddels vogel ik een snellere route uit over de snelweg en als we wegrijden zijn we met een goed half uur in ons superdeluxe hotel met casino. Als we de kamer inrichten breek de hel los buiten, weer een enorm onweer trekt over de Mississippi. We zitten op 1 km van de rivier en kunnen die zien liggen vanuit onze kamer. We doen het licht uit en gaan ons geluk beproeven in het casino. Als we bijna blut zijn, spelen we samen ons laatste tientje op een heel modern kastje....we halen vrije spellen en een bonus spul en hoppa! De helft van ons geld terug! Tijd om te gaan slapen, morgen weer een dag!