9 juni Memphis

We staan rustig op en gaan in de foodcourt van ons hotel & casino een koffie met muffin scoren voor we gaan. Normaal gesproken ben je dan nog geen acht dollar kwijt maar hier kostte het meer dan 12 dollar! Maar goed, we moesten toch effe wat eten niet waar. We rijden voor het eerst richting Memphis stad en zien dat de stad eigenlijk bijna geen hoogbouw heeft, sterker nog het voelt zelfs niet aan als stad. We zijn op weg naar Graceland, het huis van Elvis Presley. Het wordt niet aangegeven maar dankzij mijn voorwerk rijden we er rech naar toe. Vanaf de parkeerplaats zien we twee vliegtuigen staan, de prive vliegtuigen van Elvis. Als we een pand binnen lopen blijkt het een geoliede machine te zijn om alle gasten snel te kunnen helpen. We nemen de tour door het huis en langs de auto's en vliegtuigen van Elvis. Buiten staat een rij wachtende mensen en we sluiten aan. De tas wordt helemaal leeg gehaald en gecheckt, we gaan op de foto voor een foto van het toegangshek van Graceland en krijgen een audiosetje uitgereikt. Dan komt er een busje dat ons de straat over en hondermeter verder op voor Graceland afzet. We moeten direct doorlopen en krijgen de opdracht om op cijfertje twee van ons audiosetje te drukken. Dan gaat de deur open en staan we in de hal van Elvis zijn huis. Rechts af zegt het setje daar is de woonkamer, links om, rechts om, trap af, trap op, etc etc. Doordag het setje een verhaal vertelt loopt iedereen op hetzelfde tempo door het huis en kun je eigenlijk alles heel goed zien. Dat het snel is komen we achter af pas achter...je mag volgens het setje wel weer bij de voordeur gaan staan en weer naar binnen gaan. Maar we hebben alles gezien, de junglekamer, de kelder met muziek ruimte, de keuken, de woonkamer. Alles behalve boven want Elvis liet daar niemand toe dus doen ze dat uit respect nu ook niet. We hebben verder niet zoveel met Elvis maar zijn allebei erg onder de indruk, het doet ons toch wel wat.Buiten wordt je door de audioset door diverse bijgebouwen geloodst,alles is kort maar krachtig verteld. Gelukkig schijnt de zon en lopen we te genieten van onze tour. De plaats waar hij is overleden is een ruimte waarin nu honderden goudenplaten zijn tentoongesteld en een aantal van zijn pakken. Buiten zien we het graf van Elvis en zijn vrouw, vader en moeder. Een kleine plaquette gedenkt ook zijn tweeling broer. We gaan met het busje weer terug en lopen naar het automuseum. Hier staan tientallen van zijn auto's die al dan niet bekend zijn uit films. Ze staan bijzonder mooi tentoongesteld, leuk om te zien en je verstand aan te vergapen. Dan lopen we via diverse tentoonstellingen en uiteraard souveniers winkeltjes naar de vliegtuigen. Een klein straalvliegtuigje is niet echt bijzonder maar de Jet wel. Die zou in deze tijd nog steeds als luxueus door kunnen gaan. Met complete eet tafels, slaapkamers, badkamertjes. Erg mooi om te zien en de teeveetjes die er staan vertellen er een verhaal bij. Als we buiten staan hebben we het wel gezien. Op internet las ik van een oud kerkhof waar je via een audiotour diverse spannende verhalen zou horen over de mensen die er lagen. We rijden er naartoe....althans dat willen we doen. We komen in een niet al te frisse wijk of eerlijk gezegt is het gewoon een ghetto. We zijn overduidelijk de enige blanken en de enige mensen met geld. Wat een troep en zooi en viezigheid overal! We zien het kerkhof maar kunnen er niet opkomen. Volgens mijn beschrijving zou het tussen twee pandjes in moeten zijn.....inmiddels bliek ik van de honger en dwing ik Mike zo ongeveer terug de wijk in te rijden. Bij een soort buurtsuper stoppen we en daar staat iemand verse sandwiches en pizza's te maken. We bestellen een pizza en uiteindelijk maken we een praatje en zijn we volgens mij geintegreerd met de Mephisianen, volgens Mike worden we hooguit getolereerd.... In de auto schuift de pizza hoppa onze magen in, echt onder het motto veul, vet en lekker. Ik bel met het kantoor van het kerkhof en die vertellen dat we in de goede straat zitten en bij de barn rechts af moeten. Als we dat doen staan we tussen een vervallen huis op een soort van parkeerruimte tussen het huis en een soort schuur. Het is een bende....Mike stapt uit en klopt aan bij het huis. Gelukkig is er iemand thuis. Een pezig vrouwtje of mannetje dat kunnen we niet onderscheiden, heel vriendelijk wijst die ons de weg door zelfs het trappetje naar beneden te lopen en tussen de schuur en een schutting te wijzen. We bedanken vriendelijk en stellen vast heel gelukkig te zijn dat we hier niet geboren zijn. In een klap staan we nu op het oude kerkhof, het kantoortje is snel gevonden en het is een heel mooie, oude ruimte. Het beloofd heel wat...de CD met audio rondrit is snel gekocht en we gaan op pad. Een niet erg interessante mannenstem klinkt in de auto en we beginnen te rijden. De eerste verhalen zijn niet echt boeiend en na een half uur, halve tocht houden we het voor gezien. Het viel gewoon tegen. Bij het kantoor is een soort brug over een weg, heel smal maar blijkbaar wel geschikt voor een auto want volgens de dames in het kantoor is dit de enige toegang tot het kerkhof...het is ons nu duidelijk dat wij in een wijk zijn geweest waar je als toerist gewoon niet moet komen, wetende dat Memphis de vijfde crimineelste stad van heel de Verenigde Staten is heeft Mike dus wel een punt gehad. Zo het is officieel, ik geef hem gelijk! We rijden nu naar de Sun Studio. Hier namen diverse grote artiesten hun elpees op. Ook Elvis heeft hier zijn eerste plaat opgenomen. Het is een klein hoekpandje waaraan een grote gitaar is bevestigd. Net als veel andere straten in Memphis zijn de ramen hier ook niet schoon en oogt alles griebelig. We nemen buiten wat foto's en gaan dwars door het centrum van de stad naar de Gibson guitaar fabriek. Het is bijna drie uur als we er aan komen en helaas is die toer volgeboekt. Een uur wachten zien we niet zitten en zeker niet omdat om 4 uur geen werkers meer aanwezig zijn. We halen de auto op uit de garage en rijden naar ons hotel terug. Memphis is een vreemde stad, zeker niet dat wat we ervan verwacht hadden. We eten wat in de foodcourt van ons hotel en brengen de avond al spelend in het casino door totdat we er genoeg van hebben en naar bed gaan.