12 juni - Tunica - Clarksdale - Leland - Greenville

Nou, na vier nachten in alle luxe te hebben geslapen moeten we vanochted alles bij elkaar zoeken en weer inpakken. Het gaat snel hoor, alles heeft zijn plaats en we zijn het inmiddels wel gewend. De thermoskan met heet water is ook weer gevuld. We gooien de koffers in de auto en gaan terug om het spaargeld van onze casinospeelkaartjes te verzilveren. We kunnen er twee muffins, twee halve liters chocomel en een sticky bun van kopen. Een sticky bun...nou een soort bolus maar dan van witbrood met heerlijke walnoten en honing...sticky dus ofwel plakkerig, erg plakkerig maar gelukkig niet zo zoet als hij er uit zag. De noten en de honing zijn heerlijk samen met de eigen gemaakte koffie in de auto. De zon schijnt, de weg is lang, rechts en omgeven door mais en katoen velden. Op enig moment stoppen we bij een bezoekerscentrum, een soort VVV aan het begin van een staat. We zitten allang in Mississippi maar hier is een brug over de rivier naar Arkansas en daar is dan het bezoekerscentrum voor bedoeld. Ook leuk voor mij om weer een zooitje folders in te slaan. Als ik terug kom van de WC staat Mike met een oudere man te kletsen en te kletsen en te kletsen en te kletsen. Over van alles en nog wat te kletsen. Heel gezellig hoor en ik vind het prima, we hebben alle tijd! De vrouw van de man vindt het echter wel welletjes en we nemen afscheid. We rijden verder en na een half uurtje bereiken we Clarksdale. Het centrum en de geboorteplaats van de soulmuziek. De sfeer van Memphis komt weer een beetje terug, over al troep en vervallen of dichtgetrimmerde huizen en gebouwen. We zoeken naar het blues museum dat opgezet en gerund wordt door een Nederlander. We brengen er een uurtje in door en praten wat met de man. Hij stimuleert de live muziek van die avond en heeft het over een jongen van 15 jaar die de soulmuzikant van de toekomst is. Hij vertelt ook veel over wat hij te koop heeft en over zijn eigen muziek. We nemen afscheid en lopen de hoek om om naar een bijzondere winkel te gaan. De Cat Head is een soort winkel van Sinkel met van alles en nog wat te koop op Blues en Mississippi Delta gebied. We neuzen er wat rond en vragen of hij een mondharmonica te koop heeft. Mike wil graag een harmonica als souvenier en misschien om er wat op te spelen. Hij heeft er geen maar wijst ons een winkel van Deak Harp om de hoek. Hier hangt een briefje op de deur dat hij binnen 20 minuten terug is. We gaan op het bankje voor de winkel zitten wachten. Intussen roept een andere winkelier aan de overkant van de straat dat we zijn muur moeten komen tekenen. Hij heeft een dikke stift en we zetten er onze namen op met the Netherlands. Mike en hij beginnen te praten over zijn kunst, de afwezigheid van de winkelier etc etc. Inmiddels zijn we al binnen in zijn winkel geweest en weer buiten. Er komen nog twee mensen bij. Ook allebei muzikanten want de winkelier is ook muziekant. Allemaal soul muziekanten die allemaal proberen CD's te slijten. Een hoop mannenpraat en een van de twee nieuwkomers gaat de mondharmonica winkelier uit zijn bed bellen. Ook hij blijkt een muziekant te zijn maar die heeft gisterenavond opgetreden en zal wel hebben willen slapen.... De twee andere gaan weg en ik zit prima op een picknick bank terwijl Mike en de man nog steeds druk praten. Als het te warm wordt ga ik naar binnen bij hun staan. Vijf minuten later is de mondharmonica man bij zijn winkel en laat ons binnen. Ik ga lekker op een stoel zitten en bekijk de zaak en de man die met Mike aan het praten is. Intussen komt er weer iemand binnen die we eerder aan de overkant hebben gezien, hij gaat ook op een stoel in de winkelzitten en praat gewoon weer mee. Mike koopt een mondharmonica en winkelier Deak Harp gaat hem apart voor hem tweaken voor een eigen geluid. Als we buiten staan is het erg heet en sprinten we zon beetje naar de auto. We rijden naar een ander bekend punt van Clarksdale, Crossroads. Hier zou iemand zijn ziel aan de duivel hebben verkocht in ruil voor een uitzonderlijk talent voor gitaar spelen. Het valt Mike wat tegen. Gelukkig is de Chickenchurch er vlakbij en kunnen we wat eten. De kip is heerlijk en de cola koud dus we kunnen er weer tegen. Gezien de tijd besluiten we nu in een stuk over de snelste weg naar Greenville te rijden voor het Jim Henson museum/birthplace of the Frog. Mike geeft gas en ik gooi mijn voeten maar weer eens op het dashboard en mag zelfs even mijn ogen dichtdoen. Dat doe ik niet vaak want dat is niet gezellig maar de zon maakt me loom en ik vind het nu wel effe lekker. We moeten ergens de weg af om nog 12 km naar Greenville te rijden waar het museum is. Als we afslaan komen we over een brug en zie ik een groot bord met Jim Henson staan. Ga hier maar rechts en met een aardige vaart gaan we de bocht om en staan we voor een houten pand met daarin de geboorteplaats van de kikker....Kermit de Kikker. We gaan naar binnen en worden ontvangen door een stok oud dametje dat de drijvende kracht achter het museum blijkt te zijn. Enthousiast en zeer uitvoerig verteld ze over Jim Henson en zijn tijd hier in Leland. Dat blijkt 12 jaar in zijn jeugd te zijn geweest en een van zijn vrienden heette Kermit. Er is een felle discussie gaande of dat die vriend is vernoemd in de Kikker ja dan nee. We blijven een half uurtje en rijden dan door naar Greenville, een stadje aan de Mississippi rivier. Buiten horeca gelegenheden en een casino is hier niet veel te doen. We checken in het hotel in en hebben gelijk onze twijfels over de kamer, maar ja het is maar voor een nacht dus niet zeuren en het bed op de grond gemaakt. Als we wat relaxen op de kamer voel ik al dat de vloer nat is en de rest van de kamer ook. We leggen platic onder mijn matras en gaan gezellig uit die avond. Als we terug komen krijgen we een van de slechtste nachten ooit. De kamer is zo vochtig dat alles klam is, het lijkt wel of we in een tent slapen waar een enorme regenbui overheen gaat. Het enige voordeel is wel dat we heel vroeg ons bed uit gaan. Mijn kussen en matras is meer nat dan klam en we hopen dat we die in de volgende kamer wat droog kunnen krijgen.